باید برون بیارم قلبِ فسرده‎ام را

هضم‎ نمی‎تواند عشقی که خورده‎ام را

تو تشنه‎ای هنوزم؟ خیر است نوشِ جانت

اشکم نمانده بردار، چشم فشرده‎ام را

بدبخت هر قدر که می‎دیدی‎اش نمی‎مرد

امبار گور کردم، قلبِ نمرده‎ام را

این گونه دیدنت را طاقت نمی‎‎توانم

پُر کرده سنگِ چشمت، اطراف گُرده‎ام را

یک عمر خنده‎هایت، یک قطره اشک سرخ‎است

یکباره بایدم باخت، صد باره برده‎ام را.